De titel verwijst niet toevallig naar de oorspronkelijke betekenis van tiramisu: til me op, trek me omhoog. Net als het dessert staat de voorstelling symbool voor troost, zachtheid en de wankele pogingen om iemand boven water te houden.
In een reeks diepgaande en tegelijk lichtvoetige dialogen gaat het publiek samen met twee zussen op zoek naar betekenis, veerkracht en wat het leven leefbaar maakt. Deze tragikomische voorstelling stelt zware vragen zonder het licht te verliezen.
De relatie tussen twee zussen verandert abrupt wanneer de oudste met veel flair aankondigt dat ze niet langer wil leven. Hoe dat ‘niet leven’ er precies moet uitzien, weet ze nog niet. Doodgaan vindt ze namelijk doodeng. Toch is ze ervan overtuigd dat ze wil ophouden te bestaan, of toch bijna.
De jongste zus, die het ook zonder deze existentiële bom al druk genoeg had, neemt noodgedwongen de rol van mantelzorger op zich. Ze is vastbesloten om haar zus op andere gedachten te brengen. Ze doet er alles aan om te bewijzen dat het leven de moeite waard is. Hoop en schoonheid blijken soms op de meest onverwachte plekken te vinden te zijn.